- Arkadaşım, paso gösterebilir miyiz?
- Tabi abi ne demek… Köpeeen olsun!

Bu tarz diyalogları bu aralar sıkça yaşar oldum. Hem 670 maceralarımda hem de Konak otobüslerinde yaşadığım bu elim sahneler beni derinden yaralıyor desem inanır mısınız? Hoş tipimiz öğrenci tipi değil. Saç sakal birbirine girmiş, bir karış surat, okula kitapsız deftersiz giden zihniyet. Daha ne beklenebilir ki?

Adam bu şartlar altında tabi sana paso soracak. Sen de göstereceksin. Ancak Eshot şoförü abilerin tutup ecdadına söver gibi paso istemesi de bir acayip yani. Sanki adamın milyon doları vardı ben borsada batırdım. Böyle de olmaz ki canım Allah Allah!

(bu yazım 670 maceraları ile ilgili değildi ancak 670 maceraları devam edecek… güzel enstantaneler biriktiyorum yine…)

Salı sabahı yapılacak olan Nöroanatomi vizesinin sıkıntısı haftasonundan başgöstermeye başlayınca ben de oturdum çalışmaya başladım. Nefis bir ortam var odamda. Sobam, notlarım, kalemlerim, kağıtlarım, atlaslar, bilimum şekerleme, çay, neskafe. Amma velakin ben Tractus Spinothalamicus çalışırken arka fondan gelen Müslüm Gürses eseri ne oluyor yahu? Bir de baktım ki apartmanın önünde bir hengame. Arkadaşımız son model(!) panelvan’ıyla temizlik işinde didinedursun vermiş ayarı vermiş ayarı!

Müslük Gürses sevmeyen bir insan değilim, bilakis hayatımın 4-5 yılı aralıksız bu adamı dinlemekle geçti. (Evet işyerinde alıştırdılar beni sonra kollarımı jiletledim ben) Ancak anladım ki Müslüm Baba ile Nöroanatomi beraber olmuyor.

İnsan vücudunun o mükemmel ve bir o kadar da karmaşık sinir yapısında gezinirken Müslüm Baba’dan gelen keder dolu, aşk acılı şarkılar pek uyuşmuyor. Zira Dokunma ve Diskriminatif duyumu ileten Fasciculus Cuneatus ve Gracilis ile yaptığım münazara da Müslüm Baba’nın bu gidişe bir engel teşkil etmediğini bilsem de İşitme Yollarım ve Limbik Sistem’im bu acılı melodiyi reddediyor. En azından o an için bir baskılama, bir duyum engelleme sürecine giriyor insan. Olmuyor, olmuyor, olmuyor…

DEEP NOTE: Nörofizyoloji gibi kazık bir dersin vizesinde hiçbirşey bilmeden 73 alan bu necip bünye acaba Müslüm Baba ile şenlendirdiği Nöroanatomi vizesinden en az bir 70 kapar mı bu da akıllara durgunluk verici bir soru…

Efendim uzun bir süredir küçük kedimiz “Sefil” ile harika vakitler geçiriyoruz. Bu kedi denen varlık acayip birşey. Oyundan başka bir bildikleri yok. Habire ya kendilerini sevdiriyorlar ya da oyun oynuyorlar. Özellikle bizimki boynunun altından kendini kaşıtmaya bayılıyor. Diğer kedilerde durum nasıl bilmiyorum.

Geçenlerde bizi çok sinirlendirdi ve bir dizi “işkenceye” tabi tutmak yöntemiyle kendisini biraz eğitmeye çalıştık. Aklıma gelen işkence yöntemlerinin hepsini uyguladım ve şu anda kedi beni gördüğü zaman kaçıyor. İşte bunlardan bazıları.

- Kediyi ayağınızın önüne yatay pozisyonda bırakın. Tam gövdesinin altına sağ ayağınızı yerleştirin ve güç alarak kediyi havaya doğru ayağınızla kaldırıp bırakın. Kedi havada belli bir müddet süzülecek ve gördüğü muamele karşısında “ben bunları haketmedim abi” tarzı bakışlar atacaktır.

- Yine kediyi gövdesinden tutup eski perdelerinizden birine doğru hızlıca fırlatın. Kediyi mümkün olduğunca yukarı mesafeye fırlatın ki aşağı inmesi zor olsun. Bazen perde de asılı kalıyorlar. Çok hoşuma gidiyor.

- Bir ip ya da kablo bulun. Bu kabloyla biraz kediyi oyalayın. Sonrasında kediyi kabloya uzanması için yukarı doğru zıplatın. Her zıpladığında kafasına bir kere vurun. Kedi oyun ve dayak arasında gelgitler yaşayacak ama oyundan da vazgeçmeyecektir.

- Kediyi balkona demirlerinin üzerine bırakın ve korkutun. Kedi aşağı bir bakacak sonra atlayamayacağını görünce “abi nolur yapma bak hem korkuyorum hem de burası çok yüksek” bakışları atacaktır. Düşmemek için yaptığı akrobasi ise hiçbiryerde göremeyeceğiniz türdendir.

- Kediyi oda kapısının aralığından çağırın. Kedi tam kapının aralığından çıkacağı sırada ise kapıyı üzerine kapatın. Gövdesi kapıya sıkışınca ne yapacağını şaşırır. Kah içeri geri girmeye kah çıkmaya çalışır. Bunları yapamayacağını anlayınca da size dönüp “abi ben nerde yanlış yaptım” bakışları atacaktır. Aldanmayın!

Bu güzel işkence yöntemlerinde benimle birlikte uygulama yapan ve yorulan ev arkadaşım Adnan’a teşekkürü bir borç bilirim.

İntihara Meyilliyim Bu Aralar! Evet saklamıyorum. Birçok nedeni var, hayatımda birçok şey bazen çok iyi gidiyor ama öyle anlar oluyor ki içinden çıkamıyorum. Okul hayatım, özel yaşantım, insanlarla olan ilişkilerim, topluma ve toplum yargılarına bakışım, kişisel benliğim, web dünyam hepsi alt üst olmuş vaziyette. Bu noktaya nasıl geldiğimi çok iyi biliyorum. Tek bir kişi sayesinde… O kendini çok iyi biliyor!

Benim harcım değildir, sitem etmek, pes etmek, birşeyi bırakıp gitmek. Hele ki bu sevgiyse önüme dağlar çıksın delerim Ferhat misali.

Yeter ki sevgili kırmasın kolumu kanadımı, yeter ki incitmesin onun için atan bu kalbi. Verdiği sözleri, ağladığı yalnız geceleri unutmasın.

Unutmasın ki yarına solgun bir yüz, yorgun bir beden, kararmış düşlerle çıkmayayım. Yapmasın, sevgimden şüphesi olan oysa sevmesin de! Ben onu severim ömür boyu yine…

Unutma sevgili, unutma senin için hıçkırıklara boğularak ağladığım geceleri… Senin için telaşlandığım anları, sana hasretimden saçlarıma aklar düşürdüğüm anlarımı… Unutma!

Uzun süredir almayı düşünüyordum ama parasızlıktan alamıyordum. Malumunuz yolumuz uzun, okulda da uzun süre kalıyoruz. Bu zaman zarfında beni en iyi oyalacak hem de Trance müzikten ayırmayacak bir yoldaşa ihtiyacım vardı. Sağolsun Valide Bank bugün itibariyle bana Mp3 player konusunda kredi açtı.

Efendim aldığım modeli de söyleyeyim de bari tam olsun; SONY NWD B105F modelimizin ismi. 2gb hafızası bulunmakta. Usb ile şarj oluyor. FM radyo özelliği yok ancak ses kaydı ve cihaza transfer için AutoTransfer arayüzü bulunmakta. Sony Walkman ailesine mensup bir Mp3 player olması münasebetiyle ses kalitesi çok iyi. Ben memnun kaldım açıkçası. Nereden aldığımı da soracak olursanız onu da cevaplayayım: Teknosa Alsancak Şubesi. :) Faturasıyla, garantisiyle beraber kendisi 130 YTL’ye patladı bana. Ne zamandır istiyordum bir Mp3 playerim olmasını. Kısmet bugüneymiş…