Mutsuzum yine bu aralar. Yaptığım şeylerden ve bulunduğum ortamlardan zevk alamamaya başladım. Zannediyorum ki ben de henüz tıbben çözümlenememiş bir uzun depresyon hali var. Manik depresif durumlardan kurtulup bir an evvel kendime dönmem gerekiyor. Zira artık okul da başladı. Dersler yakında iyice ağırlaşmaya başlar. O zamana kadar kendimi toparlamazsam yine işin içinden çıkamam. Kaldı ki bu dönem benim için hayati önem taşıyor.

Bu dönemi de adam gibi atlatırsak bir daha kendime “Tamam mı Devam mı len?” diye sorma ihtiyacı hissetmeyeceğim. Bu dönemin dersleri keyifli geçiyor. İlk hafta olmasına rağmen derslere %95 devam ettim. İnşallah hep böyle devam eder.

Bu arada kendimi nerede kaybettiğimi unuttum. Beni bulan bana haber versin olur mu…

Akşam dikkatimi çekti de bir neskahve (bildiğiniz neskafe 3′ü bi arada oluyo ama ben neskahve demeyi tercih ediyorum) paketinin arkasında bizi arayın yazıyor. Bir de ücretsiz hatlardan tahsis edilmiş olan bir numara var. Bu numara ve uygulama beni biraz düşünmeye sevketti doğrusu. Çünkü sadece bu neskahve paketinin üzerinde değil birçok yerde var bu “Bizi Arayın” muhabbetinden.

Şimdi sizi arayalım ama ne diye arayalım kardeşim? Durup dururken niye arayayım değil mi, her akıl baliğ insan bunu düşünür yani. Peki aradım diyelim, size ne diyeceğim?

- Kardeşim aldığımız neskahvenin tadı bayağı bir garip size hemen ürünün numarasını söylüyorum, gereken yapılsın!  - Anlamadım beyefendi!? - E arayın diyonuz ya lan!

Yani yukarıdaki gibi bir diyalog mu istiyorlar acaba? Yoksa bu şirketlerin belli departmanları hakikaten bu “bizi arayın” salaklığına mı ayırılıyor? Şayet öyleyse orada çalışan işçinin ne günahı var yahu? Benim gibi çokça manyak tutup neskahve ücretsiz hattını arayıp oradaki temsilciyi çıldırtabilir. (Merak etmeyin aramadım ama yarın ilk iş arayacağım orayı)

Anlayamıyorum arayınca ne oluyor yani? Aradık bir derdimize derman mı oluyorlar yoksa bilmediğimiz başka birşey mi yapıyorlar? Tövbe tövbe, bendeki de takıntı arkadaş ya…

Yarın okulumuz açılıyor hayırlısıyla… Bakalım erken kalkabilirsem yarın okula bile gitmeyi düşünüyorum. Şeytan her ne kadar “Volkan gitme lan okula, yat evde işte” dese de yarın okula gitmeyi düşünüyorum. Hava şartları da pek müsait değil İzmir’de.

Mesela sabah ve öğle üzeri kar yağıyordu buralara. Hakikaten uzun süredir bu şehirde görmediğim bir manzara ile karşılaştım. Bakkaldan ekmek alıp gelene kadar dondum. Bir de apartmanın aralığından dışarı çıkana kadar mükemmel bir rüzgar vuruyor adamın alnının çatına. Her geçişte dolu dolu küfür ediyorum. Birgün birileri duyacak ondan korkuyorum.

Neyse konuyu daha fazla dağıtmayalım, okulumuz açılıyor ve yeni bir Bahar yarıyılı ile karşı karşıyayız. İnşallah ben ve tüm öğrenci arkadaşlarım için hayırlı olur.

Hakikaten bugün rezalet bir gün geçirdim. Önce sabahın bir körü kalkıp ev sahibine kirayı götürdüm. Ondan sonra okula uğradım. Okul açılmadan niye okula uğradın diyeceksiniz. Okulun güzel sistemi ben tüm derslerden başarılı olduğum halde kaydımı yapmıyordu da ondan. Faika hanımla görüştüm, dedim durum böyleyken böyle sayın Faika hanım. O da sağolsun hemen Rektörlük’ü aradı ve 1 saat sonra falan kaydımı yapabildim. Düşünün ki bugün kayıtların son günü. Şayet kayıt yapamazsam güme gidecektim.

Eve gelmemle ne göreyim, benim Windows göçmüş gene!!! Ulen Allah’sız bir iki gün daha bekleyemedin mi? He bekleyemedin mi? Hiçbir çalışmamı kaydetmemiştim. Çünkü daha yeni format atmıştım Pc’ye. Yok illaki çökeceğim abi diyor çöktüğü yerde kalasıca!

Yetmedi bu yorgunluğun bu aritmik günün üzerine bir de açlık başgöstermez mi… Evde yiyecek gram nevale yok. Gittim malzemesini aldım bi güzel menemen yaptım yidik sonra. Günün tek güzel tarafı buydu sanırım. Yemek yemek (abes bir tamlama bu ya, yemek yemek…)

Adnan’a olan borcumu vermeyi unuttum ben ya… Anaaa bak onun da parasını vericektim. Neyse uyanınca inşallah. Ayy ne kötü birgündü Ya Rabbim! En kötü günümüz böyle olsun inşallah.

14 Şubat eskiden az ya da çok birşeyler ifade ederdi benim için. Yani kısacası bir anlam taşırdı. Ancak bu saatten sonra hiç bir manası olmuyor be. Sanıyorum bu yıldan itibaren de hiç ama hiç olmayacak. 14 Şubat gelmiş neyime…

15 Şubat’ın adamıyım ben…

(Laf-ı girizhâhımız incitmesin kimseyi, sevgilisi olanların bu güzel gününü kutlayalım bari… Sevdiğinize sarılın ve bu güzel günün tadını çıkarın ey Cemaat-i Müslimin… Hayırlara vesile olsun İnşaallah…)