Mevzu-u Bahsi’ne giriş yazımda dem vurduğum hadise bu 670 denilen şahane taşıta genç kızlarımızın ve kadınlarımızın sanki bir zorunlulukmuş gibi “Çıplak” binmeleri. Evet çıplak diyorum çünkü bir kız benim yanımda o şekilde dolaşıyorsa ben onu çıplak olarak değerlendirir ve hemen örterim. Bunların açıkta kalmayan yerlerini de artık siz tahmin edin. Maksadım gerikafalılık değil maksadım “ulan giyinmesinler böyle dine aykırı” hiç değil. Benim maksadım biz böyle gavur başı gibi yanan sıcaklarda kavur kavur kavrulurken onların oralarını buralarını açıp hem bize nispet yapmaları hem de benim gibi erkeklerin içine düştüğü “ulan kıza bak beaaaa” durumları. Yahu baksan bir türlü bakmasan bir türlü. Bir tanesi sözde kitap okuyor bu şahane binek otobüste amma velakin göğüslerinin tamamen göründüğünü bilmiyor nedense. Arkaya doğru ilerliyorum birde baktım otobüsteki benim yaşıtım ve üzeri ne kadar şahıs varsa bu kişiye bakıyor. Bakışların olduğu yere baktım ki bakmaz olaydım. Gele gele geleee kızın önüne kadar geldim, hatta onun yanında bir kişi kalktı bende yanına oturdum. Sanki benim bir yerim açıkmışta millet ona bakıyormuş gibi rahatsız oldum. (Ulan neler var ya!) Tövbe tövbeee, sadece bu olsa iyi vallahi Hülya’nın kızmayacağını bilsem o kadar çok şey yazıcam ki Allah’tan parmağımızda yüzük varda hala hatrımızda çıkmaması gereken mevzular var. Yoksa vay halimize vaaaaay. Ulan bakanlara da hak vermiyor değilim hani. Kızamazsın ki adamlara, bazen istemsiz bakıyorsun o tarafa doğru. Bakışların sabitlenirse işte o zaman yandın. Ey güzel İzmir’im ey güzel 670′im. Daha çok maceralarım olacak seninle daha çoooook. İleride kitap yapıcam bunları, cd yapıcam, dvd’ye basıcam herkes faydalansın.