Yine bir 670 macerasıyla beraberiz. Bu seferki güzel ve bir o kadar da dumur şiddeti yüksek bir macera…

Güzel bir vasıta geldi bindim. Akşamın bir yarısı eve döndüğüm için vasıtada bir tane boş yer buldum. Hanımın birisi başını arkaya yaslamış gözlerini de kapamış oturuyor bende yanına oturdum. Uyumadığını biliyorum çünkü bir iki kez gözlerini açıp dışarıya baktı ve sonra yeniden kapattı. Neyse her zaman yaptığım gibi mp3 çalarımı açtım ve Trance şarkılarımı dinlemeye başladım. Bir iki durak sonra hanım beni uyarıp:

- Müziği biraz kısabilir misiniz?

diye sordu. Bende “Bu müziği duyuyor musunuz” diye kadına karşılık verdim. O da evet cevabı verince bende nezaketen müziğin sesini 30′dan 22′ye getirdim. Ancak kulaklığımdan ve kullandığım aletten o kadar eminim ki dışarı rahatsızlık verecek derecede bir ses çıkarmaz. Neyse efendim öyle böyle derken kıstık ve kısık sesle Trance dinlemeye devam ettik.

İki durak sonra hanım yine beni dürttü. Ben dedim kesin papaz olacağız. Müziği de tam kıstığıma inanıyorum halbuki. Kulaklığı çıkarıp kadına geri döndüm.

- Müsaade eder misiniz ineceğim!

Buyrun burdan yakın. 2 Durak ya 2 durak. Dayanamadın mı 2 durak daha… Müziği kıstırıp bana işkence çektiriyorsun, millete rezil ediyorsun kendin iki durak sonra iniyorsun. Olacak iş mi ya… Kadının o lafından sonra suratına okkalı bir küfür yapıştırasım geldi ama kendimi zor tuttum. Söylene söylene yer verdim indi gitti. Arkasından kafamı sallayıp baktım… Tipik orta yaş hanım abla bunalımı yaşadığı belli oluyordu. Ses etmedim… Bazen sabır çok işe yarıyor bee…

670 maceraları ve dumurları devam edecek… (Yorgun olmasam beni çantalarıyla ezen, üstümden geçen hatta bunlarla kalmayıp beni bayağı bir tartaklayan teyzeleri de yazardım, neyse başka bir maceraya inşallah… Allahım o teyzeler kocaman çantalarıyla 670′e binmesinler yaaaa!)