Sizin oralar nasıl bilemem ama şu sıralar İzmir’de fevkalade güzel bir hava var. İnsanın içi kıpır kıpır oluyor. Güzel havalar, güneşli günler insanı gerçekten şenlendiriyor.

Fakat o da nedir? Bahar geldi ancak ben hala kendimi kışın ortasında gibi hissediyorum. Yalnızım, hem de çok yalnızım… Üzerimde hala neden olduğunu bilmediğim bir ruh hali var. Bu öyle bir ruh hali ki artık kişilerarası ilişkilerim bile bozulmaya başladı. Kendimi bir türlü okula veya sosyal çevreme veremiyorum. Arkadaşlarımın, dostlarımın uzaklaşmaya başladığını hissediyorum kendimden. Bu sanırım bir süre daha böyle devam edecek. Ta ki ben bu ruh halimi üzerimden atana dek.

Hayatımın çok önemli bir 3 ayına girmişken yaptığım şeye bakın… İyi değilim ben. Belki Depresyondayımdır da haberim yoktur. Ama depresyonun tipik belirtilerini de taşıyor değilim.

Biliyorum bahar geldi sıra bende… O zaman ille de çal be Paul abi, sen de Markus abi… Çalın belki biraz olsun açılırım. Biraz olsun kendime gelirim…

Gidelim Volkan!