Efendim üst üste iki tane 670 maceramı yazmış olacağım ancak bunu yazmadan geçemeyeceğim. Bu akşam yaşadığım bir olay beni bir kez daha dumura uğrattı ve 670 denen şahsiyetin aslında bir bakıma “Türkiye’yi” yansıttığını gösterdi.

Malumunuz akşam üzeri arkadaşlarımdan ayrıldıktan sonra vasıtayı beklemeye başladım. Gelen ilk araca bindim. En arkaya ilerledim ve ayakta beklemeye başladım. Mp3 çalarım yanımda olmadığı için etrafa daha dikkatli bakmaya ve göz gezdirmeye fırsatım oldu.

Derken otobüste arka kısımlara doğru “zihinsel özürlü” bir kardeşimizi farkettim. Yanında ablası olduğunu düşündüğüm bir hanımkızımız oturuyordu. Kardeşimiz sürekli konuşuyor bazen anlamlı cümleler kuruyor bazen de anlamsız sesler çıkararak bağırıyordu. Meslek yaşamım boyunca bu kardeşimiz gibi çok kişiye cihaz yaptığım için onların nasıl davrandıklarını biliyordum. Ablası da yazık kardeşinin hareketlerini bir yandan kontrol etmeye çalışıyor bir yandan da etraf ne diyor diye usulca bakıyordu.

Velhasılı ben en arkada bekleyişimi sürdürürken yer boşaldı ve hazır yanımda yaşlı bir teyze falan yokken oturayım dedim. En arkanın bir önündeki koltuğa oturdum. Kardeşimizi bu açıdan rahatlıkla görebiliyordum. Yine bildik seslerini çıkarmaya ve kendince o güzel dünyasında birşeyler anlatmaya devam ediyordu. Derken arkamda duran iki zatın konuşmalarına kulak misafiri oldum. Bir tanesinin yaşı otuzlarda diğeri ise kırklarda olan bu işe yaramaz abilerin konuşmaları beni sinir etti. Hatırladığım kadarıyla aktarıyorum efendim. Yalanım yanlışım yok lütfen okuyun.

- Abi ben o çocuğa Üçkuyular’dan beri dikkat ediyorum, numara yapıyor o çünkü bazen normal konuşuyo bazen de saçmalıyo. Şimarıyo resmen, ilgi çekmeye çalışıyo. (Bakın kardeşimizin özründen haberleri yok, salak salak konuşuyorlar, ben bu arada ellerimi kollarımı sıkıyorum birşey söylememek için, bomba geliyor şimdi)

- Öyle abi yanındaki de ablası galiba, ses çıkarmıyo hiç.

- Belki özürlü falan olabilir abi bak şimdi inecekler.

Tam bu esnada biz Şirinyer civarına geliyoruz ve kardeşimiz ile ablası otobüsten iniyorlar. İnerken kardeşimiz bir iki ses daha çıkarıyor ve abiler neyin ne oludğunu anlıyorlar. Sonra işittiğim laf şu;

Ya günahını aldık görüyor musun, gerçekten engelliymiş…

Bakın o abilerin yaptıkları konuşmaları tam olarak yazmadım. İpe sapa gelmeyecek şeyler söylediler. Sonuçta bu insanlarla çalışıyorum ve yıllarım onlara hizmet etmekle geçiyor. Daha özür nedir, engel nedir, bozukluk nedir bilmeyen toplumumuz bu tarz insanları görünce neden bu kadar dengesiz olabiliyor anlamıyorum.

Lütfen kusura bakmayın ama küfür edeceğim. Ulan şerefsizin çocuğu, ulan piçin evladı, sen hiç mi hayat okulundan ders almadın, hiç mi dünyadan nasip görmedin. Hiç mi böyle bir insanla karşılaşmadın. Hadi karşılaşmadın diyelim bu tarz sesler çıkaran ve etrafına pervasızca bakınıp geri dönen bir kişi niye numara yapsın, niye popüler olmaya çalışsın. Belli ki bir özürü var. Ama yok! Senin mantalitene göre o numara yapıyor, ilgi çekmeye çalışıyor, arkasından atıp tutuyorsun sonra da günahını aldık be demeyi biliyorsun. Senin gibi ipneler olduğu sürece bu toplum bu güzel yurdum vatanındaki 8 milyondan fazla özürlüyü daha çok unutur.

Şeref yoksunu bu abilerin yüzüne baktım inene kadar ikisinin de hem de. Yumruklarımı sıktım, birşey söylemek istedim. Allah sabır verdi söylemedim. Ulan hala aklıma geldikçe deli oluyorum. Allah sizi ıslah etsin, Allah sizi bildiği gibi yapsın… Ne diyim ulan…

Efendim uzun süredir 670 maceralarımıza dair birşey yazmıyordum. Nihayetinde yazmam gerektiğini hatta bunun bir gereklilik olduğunu anladım. Çünkü dün gece yaşadığım olay beni yazmaya zorlar nitelikteydi.

Gece geç saatlere kadar arkadaşlarla birlikteydim. Bir arkadaşımızın doğum günü münasebetiyle Alsancak civarında bir güzel eğlendik. Daha sonra onları eve bırakmak üzere Balçova yollarını tuttuk. Arkadaşları bıraktıktan sonra ben yol aldım. Saat sanıyorum gece 11′i geçmişti. Okulumun karşısından 670 vasıtasına bindim. Geceyarısı olması münasebetiyle tenha ama bir o kadar asil 670 aracı hareket etmeye başladı.

Yolculuk gayet sakin ve güzel gidiyordu. Ta ki Bozyaka SSK hastanesinin oraya gelene kadar. Ne olup bittiğini anlamadan bir anda oturduğum tarafın karşı camına bir yumurta atıldı! Millet bir korktu bir irkildi ki sormayın. Hemen bir bağırış çağırış oldu otobüste. Sonra sonra anladık ki otobüsün camına yapışıp kalan sarı şey aslında bir yumurta. Muzip bazı arkadaşlarımız sanıyorum geceleri otobüs yolu gözleyip bu tarz dangalakça eylemlerde buluyorlar. (Eshot’u mu protesto ediyorlar nedir)

Yalnız olay anından hemen sonra milletin tepkileri çok güzeldi. “Lan olum molotof kokteyli sandım ben yaw” diyor biri bir başka bayan ise “Ay ödüm yarılıyordu resmen” diyerek feryat figan ediyor. Garibim otobüs şöförü de bizlere soruyor ne olup bittiğini bir yandan da yola devam ediyor. Abiyi tebrik ettim. Demek ki molotof kokteyli atsalar hiç durmadan yola devam edecek. Görev adamı dediğin böyle olur işte.

Bana ne mi oldu, hiç umursamadım bile. 670 vasıtasında o kadar şey yaşadım ki sanıyorum beni en son şaşırtacak şey otobüse Aziz Yıldırım’ın binmesi olur…

Bir başka macerada görüşmek üzere Türkiye’m…

Efendim Bunalim.net‘ten Adem bir iki gün önce bana bir pas atmış. Ben daha yeni gördüm açıkçası. Hemen yazmaya koyuldum. Bu pasımızda bir nevi destek bir nevi mim dalgası şeklinde giderek açlıktan ölen ve ölmek üzere olan çocuklara yardım edeceğiz. Yapacağımız olay ise aşağıda yer alan yazıyı bloglarımızda göstermek ve duyurmak.

Unicef & MSN Yardım Kampanyası

Tabağınızdaki yemeği çöpe atmadan lütfen açlıktan ölen insanları düşünün! Afrika`da açlıktan çocuklar ölmekte, Unicef`in MSN ile yaptığı anlaşma sonucu, ölen ve geriye kalan çocuklar için yardım kampanyası başlatılmıştır. Bu yazıyı ne kadar çok kişiye gönderirseniz, bu anlaşma gereği 5 EURO, Unicef`inhesabına geçecektir. Afrika ve tsunami çocuklarımıza. ‘Şefkat Çağrısı’ kampanyamıza katılın lütfen. Lütfen ölmekte olan çocukları yaşatalım. Her 3 saniyede 1 çocuğun açlıktan öldüğünü unulmayalım.

Adem kardeşimin pasını değerlendirmiş olmakla birlikte bende pas haklarımı Deniz Akın ve Kaan‘dan yana kullanıyorum. İnşallah görüp okurlar ve değerlendirirler.

Bize sormadan bilmem ne almayın diye yazar bazı firmalar. Sattıkları ürünün en kalitelisini en iyisini her zaman kendileri sattıklarını iddia ederler. Hatta o kadar iddialılardır ki “Bize sormadan V kayışı almayın” diye yazarlar. (V kayışını tamamen salladım, aklıma ilk o geldi, biliyorum ki öyle birşey var, hatta burda açıklamış bi de abiler)

Bunun üzerine bende düşünüyorum ister istemez şimdi ben gidip V kayışı almadan önce bir sorsam mı acaba adamlara diye? Sonra “ulan eşşoğlueşşek almışsın işte kayışı bize sormadan, dangalak” demezler mi? Derler tabi, bu durumda ne yapıyoruz önce abilere gidip diyoruz ki; abi ben şimdi V kayışı almaya gidiyorum, gitmeden size bir uğrayıp sorayım dedim kayışı. Belki adamlar iyi birşey söyleyip beni yolumdan alıkoyabililer. Ne bileyim “kardeşim boşuna gezip yorulma, kendine yazık etme, bak bizde daha iyisi daha ucuz fiyata” falan gibi cümleler olabilir. Belki ben de onların bu lafına inanıp yürümeden dolaşmadan gider ordan alırım kayışı. Acayip işte.

Kayış koptu benim kusura bakmayın…

Hayatımızdan kısa bir özet geçelim sevenlerimize, sonuçta öyle ya da böyle geçiyor işte…

• Bu aralar acayip yorgun hissediyorum kendimi. Bilhassa öğleden sonra bir yorgunluk bir uyku çöküyor ki bünyeye sormayın gitsin.

• Bu aralar oldukça parasızım, bizimkilerden de isteyemiyorum. İş güçte gelmiyor eskisi gibi. Acilen bir yerlerden para bulmam gerekiyor. Herşey para abi!

• 670 vasıtasıyla hoş muhabbetimiz devam ediyor. Hergün yollarını gözlüyorum be anam!

• Bu aralar iyice sardırdım Uplifting Trance’a. Yallah Tazyik Yallah Yavri!

• Bu arada dersleri ne yapacağım bu dönem bilmiyorum, şimdiden dönem sonunun sancıları başladı. Allah cem-i cümle öğrenci milletine kuvvet versin… (Amin diyin kuzum)