Az önce Nahnu’da okudum. Kendisi Bakara suresinin 186. ayetini yazıp koymuş. Dua ile ilgili bir ayet. Dua iman noktasında insanın Allah’a sığınabileceği yegane merci bana göre. Dua’nın gücüne hep inandım, hep başvurdum. Birkaç örnek vermek istiyorum size kendi hayatımla ilgili. Lütfen bunların gerçek olduğunu bilerek okuyun.

- Ortaokula gidiyorum o zamanlar. Orta 3′teyim. İngilizce dersinden kalacağımı biliyorum. Kalırsam hem teşekkür belgesi alamayacağım hem de annemlerden iyi bir fırça yiyeceğim. O zamanlarda iyi hatırlıyorum, çocukluğun kaosuyla bu durum arasında bocalarken ister istemez Allah’a yakarmıştım. Karne günü önce elime Teşekkür belgesi verdiler sonra kırıksız karnemi, notlarım iyiydi zaten. Ancak ingilizceden geçmiştim. Hala duaya bağlarım bu durumu. Şebnem Ferah’ın şarkısı meşhurdu o zamanlar, o gün yeniden dinlediğim dizelerde şunu söylemişti: Kim Yenmiş Kaderi Duayla? (o senenin yazı tüm vakit namazlarımı kılmıştım)

- Bu yıl, anatomi finaline hazırlanıyorum, bilseniz ne kadar ağır ve meşakkatli bir ders olduğunu. Alt komşumuz Selvi abla bir dua getirdi. Yarın finale gideceğimi biliyordu. Bu duayı oku ve öyle git sınava dedi. Böyle büyükçe bir A3 kağıdı. (A4 değil, daha büyük) Dua’yı okudum. Allah’ın takdiri ki ben sabah 07:48′de kalktım. Sınavın daha geç bir saatte olduğunu düşünerek fazla acele etmeden aheste aheste okula gittim. Bir de ne göreyim, sınav başlamış hatta yarım saat bile geçmiş. Hocalardan izin isteyerek sınava girdim. Allah’a şükür tüm soruları yaptım. Sonrasında da Anatomi Uygulama Finali’ne girdim, orda da elimden geldiği kadar soru yaptım. Testten (geç kaldığım sınav) 58 aldım Uygulamadan da 74 ve 66 final puanıyla Anatomi’yi geçtim.

- Sadece Anatomi değil bu yıl tüm derslerim ve kendim için dua ettim. Allahım ne olur derslerden kalmayayım diye. Nitekim kalmadım, hala bu işin sırrını kendi çalışmama değil, tevekküle duaya borçluyum.

- 2005 yılı, dikey geçiş sınavına gireceğim. Ancak sınavdan 3 gün önce öyle bir hasta oldum ki anlatamam. Yataklardan kalkamıyorum. Tüm işlerimi arkadaşlarım yaptırıyor, yediriyor, içiriyor, giydiriyor. Pazar sabahı da sınava kalkıp gittim güç bela. Allahım ne ızdırap. Ne acı! Sınav başladı velhasılı. Bir beş dakika kadar kendime gelemedim. Karnımı tutup sıranın üzerine kapaklandım. Bir yandan kıvranıp bir yandan da dua ediyordum Allah’a. “Allah’ım ne olur bana güç ver, Anamın Babamın yüzünü kara çıkartma” diye dua ettim. O sınavdan çok iyi bir puan alarak Dokuz Eylül Üniversitesi Fizik Tedaviye yerleştim. Hala hatırlarım o sınav gününü. Geri dönerken bile çok dualar ettim Allah’a. Ne olur Allah’ım eve ulaşabileyim diye.

Böyle böyle birçok olay var hayatımda ama en çok yazmayı istediklerim bunlar arkadaşlar. Lütfen duaya inanın, kendinizi biçare hissettiğinizde Dua’ya sarılın. Yemin ediyorum size içten, samimi bir yakarışa Yaradan karşılık verecektir. Dua’yla kalın…