Bu aralar feci şekilde hastayım. Bahar mı çarptı nedir bilmiyorum ama güzelce bir hasta olmuş vaziyetteyim. Burnum akıyor, boğazım ağrıyor, birşey yerken içerken acı çekiyorum. Birde felaket baş ağrısı var. Tüm bunların ışığında insan hasta olunca psikolojisi de alt üst oluyor bunu farkettim.

Nedense hastayken herşey ayağınıza gelsin istiyorsunuz. Nedense arkadaşlarınızın veya sevdiklerinizin söylediği tüm sözler size batıyor. Bünyeye hastalığın yanında bir alınganlık bir hassasiyetlik çöküyor. Akabinde içinizden birşey yapmak gelmiyor. Sadece yatıp miskin miskin televizyon seyretmek istiyorsunuz.

Bende yaşanan gelişmeler böyle en azından. Hoş diğer hasta olduğum durumları da bilirim. Bundan ne fazla ne eksik. Sanıyorum bana özel birşey ama tanıdığım birçok kişide de benzer durumlar söz konusu. Demek ki hasta olmak insanı hem sağlık yönünden hem de sosyal yönden yetersiz kılıyor. Zaten Dünya Sağlık Örgütünün “Sağlık” tanımı;

Kişinin bedensel, sosyal ve ruhsal bakımdan tam bir iyilik hali

olarak geçiyor. Demek ki hastalık ve bu hastalığın ne olursa olsun vücutta bıraktığı arazın sadece biyolojik olarak değil ruhsal ve sosyal olarakta incelenmesi gerekiyor. Belki de bu yüzden “hastalık hastası” insanlar vardır. Hasta olmak onların kimyasını değiştiriyor ve bambaşka biri yapıyor. Bu sayede yeni hastalıklar üretmek ve yeni hastalıklara yakalanmış gibi görünmek onları aslında içten içe rahatlatıyor. Tıpkı insan kimyasını bozan bir başka hastalık olan Aşk gibi.

Off abi hastayımdan girmişiz konuyu aşk ile noktalamışız ya. Aştım ben bu olayı aştım… (Bi geçmiş olsun der insan ya)