Hani insanın bazen söylemek istediği ama bir türlü fırsat bulup söyleyemediği şeyler vardır ya bende de o hal şu anda zuhur bulmuş durumda. Birşeyler söylemek istiyorum cümleleri kuruyorum kafamda doğru kişiyi de bulmuş durumdayım ama söyleyecek ne cesaretim var ne de dermanım…

İşin aslı nedir peki? Güzel soru, cevabı da belli; aslında söylemek istediğim şeyler kendime bir türlü itiraf edemediğim şeyler. Doğru kişiyi aslında bulmadım, kafamın içinde kendim oluşturdum onu. Benim tasarladığım birşeydi. Ona, olmayan birine, daha doğrusu olmayan birşeye sevgimı verdim, o şeyin yıpranmaması için elimden geleni yaptım.

Şimdi bu yalan kurgunun derinliklerinde acı çekiyorum. Bunun farkındayım. Bunu bile kendime itiraf edemezken kafamın içindeki o nesneye, o şeye, o herne haltsa ona nasıl itiraf edeceğim bilmiyorum. Ağzımdan değil, zihnimden kaçıracağım kelimelerin geri dönüşü olmaz, olmayacaktır da biliyorum.

Aslında olmayan birşeyin içinde olmayan duygularla olmayan aşkların üzerine bina ettiğim ve hani şu “söyleyemediğim şeyler” var ya bana kalırsa hepsi hayatımın tüm kaybedişleri. Bu kaybedişler üzerine bina ettiğim şeyler de kafamın içinde beni içten içe kemiren o şeyler, o nesneler…

Kurtulmam lazım… Biliyorum… Yazma o zaman… Yazma hepsi orada kalsın…