Salı sabahı yapılacak olan Nöroanatomi vizesinin sıkıntısı haftasonundan başgöstermeye başlayınca ben de oturdum çalışmaya başladım. Nefis bir ortam var odamda. Sobam, notlarım, kalemlerim, kağıtlarım, atlaslar, bilimum şekerleme, çay, neskafe. Amma velakin ben Tractus Spinothalamicus çalışırken arka fondan gelen Müslüm Gürses eseri ne oluyor yahu? Bir de baktım ki apartmanın önünde bir hengame. Arkadaşımız son model(!) panelvan’ıyla temizlik işinde didinedursun vermiş ayarı vermiş ayarı!

Müslük Gürses sevmeyen bir insan değilim, bilakis hayatımın 4-5 yılı aralıksız bu adamı dinlemekle geçti. (Evet işyerinde alıştırdılar beni sonra kollarımı jiletledim ben) Ancak anladım ki Müslüm Baba ile Nöroanatomi beraber olmuyor.

İnsan vücudunun o mükemmel ve bir o kadar da karmaşık sinir yapısında gezinirken Müslüm Baba’dan gelen keder dolu, aşk acılı şarkılar pek uyuşmuyor. Zira Dokunma ve Diskriminatif duyumu ileten Fasciculus Cuneatus ve Gracilis ile yaptığım münazara da Müslüm Baba’nın bu gidişe bir engel teşkil etmediğini bilsem de İşitme Yollarım ve Limbik Sistem’im bu acılı melodiyi reddediyor. En azından o an için bir baskılama, bir duyum engelleme sürecine giriyor insan. Olmuyor, olmuyor, olmuyor…

DEEP NOTE: Nörofizyoloji gibi kazık bir dersin vizesinde hiçbirşey bilmeden 73 alan bu necip bünye acaba Müslüm Baba ile şenlendirdiği Nöroanatomi vizesinden en az bir 70 kapar mı bu da akıllara durgunluk verici bir soru…