Evvelki gece hayatımın anlamıyla beraber Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi Acil bölümünde nöbet tuttum sabaha kadar. Ordaki çalışanların ve gelen hastaların, yakınlarının neler yaşadıklarını daha yakından gördüm ve tanık oldum. Ancak bir olay sanırım uzun süre hafızamdan silinmeyecek gibi.

1,5 yaşındaki çocuklarının aniden fenalaştığını gören aile hemen hastaneye koşuyor. (Neden olduğunu unuttum ne yazık ki) Hastanede yapılan tetkikler ve tedavi işe yaramayınca hasta kaybediliyor. Daha 1,5 yaşında bir yavru düşünün. Ailesi kaybetmenin acısıyla yerle yeksan oluyor. Anne ve babasını hastanenin biraz önündeki bir bankta yalnız başlarına otururken görünce inanın içim parçalandı. Daha sonra anne bu acıya daha fazla dayanamayıp fenalaştı. Anneye hemen müdahale edildi. Aile ve yakınları hastaneye toplandılar. Ölüme bu kadar yakın olmamıştım hiç bir zaman. Hayatın ne kadar değerli ve önemli olduğunu bir kez daha anladım. Allah onlara ve onlar gibi ailelere büyük sabırlar versin.